Francja XVIII – XXw
Od Komitetu Wolnej Francji do Rządu Tymczasowego:
Część władz kolonii francuskich nie uznała aktu kapitulacji z 22 VI 1940 roku. Również wiceminister obrony, gen. Charles de Gaulle, zdecydowany przeciwnik pertraktowania z Niemcami, nie uznając rządu uformowanego przez Petaina, przeprawił się do Anglii, skąd 18 VI 1940r. wystąpił z orędziem radiowym wzywającym Francuzów do kontynuowania walki zbrojnej.
28 VI 1940r. gen. de Gaulle uznany został przez rząd brytyjski za „Szefa Wolnych Francuzów”, co oznaczało przyznanie mu uprawnień do organizowania nowej francuskiej siły zbrojnej oraz autorytetu władzy w stosunku do Francuzów przebywających na terytorium Wielkiej Brytanii. We IX 1940r. de Gaulle utworzył w Londynie Komitet Wolnej Francji, przekształcając go następnie w Algierze, w VI 1943 r. we Francuski Komitet Wyzwolenia Narodowego.
Po wyzwoleniu Francji przez aliantów w czerwcu 1944 r. gen. de Gaulle stanął na czele Rządu Tymczasowego, uznanego przez zwycięskie mocarstwa i wszelkie kierunki ruchu oporu, za jedyny rząd wyzwolonej Francji.
Rząd ten skupił władzę wykonawczą, ustawodawczą i wojskową.
21 X 1945r. odbyły się wybory, po raz pierwszy we Francji z udziałem kobiet, do Konstytuanty, która miała opracować projekt nowej konstytucji.
Odrzucenie tego projektu przez referendum ludowe (5 V 1946) spowodowało przeprowadzenie kolejnych wyborów do nowej Konstytuanty 13 X 1946r.
Jej projekt konstytucyjny zaaprobowany został przez referendum, co oznaczało formalny początek IV Republiki.